ΕΝΑ ΝΟΣΤΙΜΟ ΚΕΪΚ ΓΙΑ ΚΕΡΑΣΜΑ

Καλημέρα και καλή Κυριακή να έχουμε! Σήμερα το πρωί σηκώθηκα νωρίς από το κρεβατάκι μου (παιδικό πάρτυ στο πρόγραμμα!) και είπα, πριν ετοιμαστώ, να ρίξω μιά ματιά στα μαγειρέματά μας. Εκεί λοιπόν με περίμενε μιά πολύ ευχάριστη έκπληξη, τα πανέμορφα δωράκια της Μάρθας από το http://marthaskitchenette. Την ευχαριστώ θερμά! Επειδή τώρα πρέπει να φύγω για το πάρτυ που λέγαμε, σας κερνάω ένα κομμάτι νόστιμο κέικ βανίλιας και το μεσημέρι θα συμπληρώσω τη συνταγή . Καλή συνέχεια σε ο,τι κάνετε!

Επέστρεψα δριμύτερη! Και τώρα τα υλικά του κέικ:

1 κούπα βούτυρο 

1 1/2 κούπα ζάχαρη

3 1/2 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1/2 κουταλάκι σόδα

1/2 κουταλάκι αλάτι

1 γιαούρτι

4 αυγά

2 φακελάκια βανίλια

Χτυπάμε τη ζάχαρη με το βούτυρο στη μεσαία τα χύτητα του μίξερ μέχρι να αφρατέψουν. Μετά προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά και συνεχίζουμε το χτύπημα. Το μίγμα θα πρέπει να διπλασιαστεί σε όγκο. Βουτυρώνουμε καλά ένα ορθογώνιο πυρέξ και το πασπαλίζουμε με ζάχαρη. Απλώνουμε το μίγμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς, περίπου μία ώρα. Αφήνουμε να κρυώσει μέσα στο ταψί και μετά κόβουμε σε τετράγωνα κομμάτια. Αυτό το κέικ διατηρείται για αρκετό καιρό και στην κατάψυξη, εγώ μάλιστα έχω κάθε κομμάτι σε σακουλάκι και ετσι πάντα μου βρίσκεται φρεσκότατο γλυκάκι για ξαφνικούς επισκέπτες ή για κρίσεις υπογλυκαιμίας!

ΖΥΜΑΡΙΚΑ ΜΕ Ο,ΤΙ ΒΡΕΘΗΚΕ!

Ουφ! Μεγάλη κούραση και πάλι σήμερα, παρόλο που είναι Δευτέρα και θεωρητικά ξεκουράστηκα το διήμερο. Θεωρητικά...! Οι δουλειές κάθε είδους δεν τελειώνουν ποτέ, σαν το πηγάδι που δεν έχει πάτο ένα πράμα! Το δε πρωινό μου ξύπνημα στις 5.45 (ναι,ναι, σωστά το διαβάσατε!) μου αφαιρεί οποιαδήποτε καλή διάθεση. Για να μην επεκταθώ και στην παράνοια του γραφείου, είμαι σίγουρη ότι όσοι από εσάς γνωρίζετε το χώρο εργασίας μου θα με συμπονέσετε. Αφού λοιπόν πέρασα ένα φορτισμένο εργασιακά οκτάωρο και ορμώμενη από μία έντονη ανάγκη για αποφόρτιση,  βάζω το κλειδί στην πόρτα αποφασισμένη να ετοιμάσω κάτι εκ των ενόντων. Σε ζυμαρικόπάντα γιατί για μένα αυτό είναι το απαραίτητο συστατικό για ένα comfort food, πιάτο παρηγοριάς επί  το ελληνικότερο. Άνοιξα ντουλάπια και από αυτά που βρήκα έκανα ζυμαρικά (ταλιατέλες και λίγα φιογκάκια-μισό πακέτο από το καθένα), με ...ροζ σάλτσα ντομάτας, μπέικον και φέτα!!! Σας πληροφορώ ότι αυτός ο αχταρμάς υλικών έδωσε ένα νοστιμότατο πιάτο. Πρώτα έφτιαξα μια σάλτσα με:

- 2 κουτιά κονκασέ ντομάτα

- 1 μεγάλο τριμένο κρεμμύδι (για να μαγειρευτεί πιο γρήγορα)

- Λίγο λάδι

- Λίγο αλάτι, πιπέρι

Τα άφησα να μαγειρεύονται στην κατσαρόλα και πήρα 5 φετούλες μπέικον, τις έκοψα σε μικρά καρεδάκια, τα έβαλα σε αντικολλητικό τηγάνι να βγάλουν το λίπος τους και τα άφησα λίγο σε χαρτί κουζίνας να στραγγίξουν εντελώς. Έβρασα τα ζυμαρικά. Όταν ετοιμάστηκε η σαλτσούλα, έριξα μέσα το μπέικον και αρκετό φρέσκο γάλα. Η σάλτσα έγινε ροζ και στην υφή ήταν αρκετά υδαρής. Ανακάτεψα σε μεγάλο μπωλ τα ζυμαρικά με τη σάλτσα και έτριψα με το χέρι μου μπόλικη φέτα. Τα άπλωσα όλα σε πυρέξ και κάλυψα με λίγο τριμμένο κίτρινο τυρί.

Το πυρέξ μπήκε στο φούρνο μόνο για 10 λεπτά, ίσα-ίσα για να ενωθούν τα υλικά μια και ήταν όλα ήδη έτοιμα.

Σας δηλώνω ευθαρσώς ότι το αποτέλεσμα ήταν νοστιμότατο, πικάντικο αλλά καθόλου βαρύ. Τα ζυμαρικά χύλωσαν ωραία με τη σάλτσα και το μπέικον με τη φέτα έδωσαν το κάτι παραπάνω, μέχρι που σημειώσα το συνδυασμό για μελλοντική χρήση και εμπλουτισμο. 

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Η ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΜΕΡΑΚΛΗ!

Τη νόστιμη αυτή πίτα μας την φίλεψε ο μερακλής αγαπημένος μου εξάδερφος, ο Κωστής και την εξαφανίσαμε σε χρόνο -ρεκόρ καθώς ήταν πεντανόστιμη! Το πικάντικο σουτζούκι το εξισορροπούσε ωραιότατα η δροσιά της ντοματούλας και το αποτέλεσμα ήταν ένα ιδανικό συνοδευτικό για τσιπουράκι θεσσαλικό! Ο Κωστής συχνά-πυκνά επιδίδεται σε μαγειρικές δημιουργίες, γλυκές και αλμυρές και τον διακρίνει ιδιάιτερη αγάπη για τις πικάντικες και ξεχωριστές γεύσεις. Είναι δε και πολύ καλός ψήστης πάσης φύσεως κρεατικών. Πώς να το κάνουμε, στην οικογένεια αγαπάμε το καλό φαγητό, είναι θέμα γονιδίων! Για την πίτα που ο Κωστής έφτιαχνε και εγώ παρακολουθούσα, χρειάστηκαν:

- 8 φύλλα κρούστας
- Λουκάνικο σουτζούκι
- Φέτες ντομάτας
- Κίτρινο τυρί σε φέτες
- Λάδι ή βούτυρο
Σε αντικολλητικό τηγάνι τσιγαρίζουμε το σουτζούκι που έχουμε κόψει σε φέτες για να βγάλει το λίπος του. Λαδώνουμε τη λαμαρίνα του φούρνου και στρώνουμε στη μισή λαμαρίνα τέσσερα λαδωμένα φύλλα κρούστας (το άλλο μισό τους να εξέχει από τη λαμαρίνα) και στην άλλη μισή άλλα τέσσερα φύλλα ομοίως. Πάνω στα φύλλα αραδιάζουμε πρώτα το λουκάνικο, μετά τις φέτες ντομάτας και από πάνω τις φέτες του τυριού. Κλείνουμε τα φύλλα έτσι ώστε να σχηματίζονται δύο ορθογώνια δεματάκια και στερεώνουμε τα φύλλα από κάτω. Ψήνουμε στο φούρνο μέχρι να ροδίσουν οι δύο πιτούλες μας!

ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΜΕ ΑΥΓΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ-ΜΗΤΣΟΥ

Ο παππούς μας (βαφτισμένος Δημήτρης αλλά γνωστός παντού ως Μήτσος) ήταν μία εμβληματική μορφή στη Λάρισα. Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία και κατέφτασε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα. Πολυτεχνίτης ο παππούς, τα κατάφερνε περίφημα με ο,τι κι αν καταπιανόταν, μαγείρευε μερακλίδικα  και μπελαλίδικα φαγητά, μαστόρευε τα πάντα (από μηχανές-μηχανοδηγός στα τραίνα γαρ- μέχρι... τις μασέλες των γειτόνων, άλλες εποχές εκείνες!). 

Υπερκινητικός και ακούραστος ο παππούς, που μονο με παραδοσιακό παππού δεν έμοιαζε: ψηλός, ξερακιανός, φωνακλάς, αθυρόστομος, τον θυμάμαι μόνιμα με ένα ποτήρι τσίπουρο στο χέρι (το φάρμακό του, όπως έλεγε) να τραγουδάει και να μιλάει δυνατά. Θυμάμαι κάθε Πάσχα που μας περίμενε, εμένα και την αδερφή μου, στη Λάρισα, μας είχε πάντα έτοιμα βουνά από πασχαλινά κουλούρια. Εκτός μάλιστα από αυτά που είχαν το κλασσικό σχήμα-πλεξούδα μας έκανε και κάποια στο σχήμα των γραμμάτων, τα οποία όταν έμπαιναν στη σειρά σχημάτιζαν τα ονόματά μας, Αμαλία και Θεοδώρα. 

Ο παππούς ο Μήτσος έφτιαχνε νόστιμα μαγειρευτά φαγητά, σούβλιζε το νοστιμότερο αρνί που έχω φάει ποτέ μου, τηγάνιζε λαχταριστές τυρόπιτες, έφτιαχνε τέλεια κανταϊφια και χυλωμένα ρυζόγαλα, όλα αυτά χωρίς δυστυχώς να μας αφήσει πίσω καμία συνταγή. Ένα εύκολο φαγάκι που μας ετοίμαζε στο πι και φι ήταν τα κολοκύθια με αυγά. Το φτιάχνω κι εγώ συχνά και κάθε ψορά τον αναπολώ! 

Για να το φτιάξουμε τρίβουμε στον τρίφτη 3-4 κολοκυθάκια και ένα κρεμμύδι. Τα βάζουμε σε τηγάνι με λίγο νεράκι, αλάτι και πιπέρι και αφήνουμε στη φωτιά μέχρι να μαλακώσουν τα κολοκυθάκια, γύρω στο τεταρτάκι δηλαδή. Μόλις μαλακώσουν, προσθέτουμε λίγο λαδάκι και λίγο ξερό δυόσμο. Στη συνέχεια χτυπάμε 3-4 αυγά και περιχύνουμε τα κολοκυθάκια. Όταν  ψηθούν τα αυγά, όπως στην ομελέτα, είμαστε έτοιμοι! Το φαγάκι αυτό τρώγεται πολύευχάριστα και κρύο.

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!

Αυτό το καλοκαίρι περάσαμε πολύ ωραία με το κοριτσάκι μου. Κάναμε αρκετά μπάνια, παίξαμε επιτραπέζια, διαβάσαμε, μαγειρέψαμε, φτιάξαμε βραχιολάκια και κολιέ η μία στην άλλη. Συγχρόνως, μαλώσαμε, διαφωνήσαμε, φωνάξαμε θυμωμένες και μετά από λίγο αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και ξαναγίναμε φίλες, όπως της αρέσει να λέει. Μεγαλώνει τόσο γρήγορα! Αυτή η συνειδητοποίηση πότε με κάνει χαρούμενη και πότε μελαγχολική. Δεν θα αργήσει πολύ ο καιρός που δεν θα είμαι πια η καλύτερή της φίλη, θα ανοίξει τα φτερά της και θα πάει πιο μακριά, δύσκολο να το δεχτεί αυτό μία μαμά, όσο κι αν ξέρει ότι είναι απαραίτητο.
Σε όλα τα παιδάκια, μικρά και μεγαλύτερα, που ξεκινάνε το σχολείο οσονούπω... Καλή αρχη! Εύχομαι όλα να χτίσουν ευχάριστες αναμνήσεις από τα σχολικά τους χρόνια γιατί αυτές οι αναμνήσεις θα τα συνοδεύουν μια ζωή!!!

ΠΛΑΤΑΜΩΝΑΣ

Προσοχή: η ανάρτηση δεν είναι διαφημιστική!!! Σας κάνω λίγη πλάκα επειδή συνεχίζω ενίοτε να αναφέρομαι σε ξενοδοχεία που μου άφησαν καλή εντύπωση.  Μη νομίζετε όμως ότι έχω κάποιο όφελος από αυτό, δεν είμαι και παράρτημα του Trip Advisor! Δυστυχώς κανονικά τα πληρώνω κι εγώ όπως όλοι (όσο βέβαια υπάρχει αυτή η δυνατότητα και παρόλο που οι τιμές φέτος είναι αισθητά καλύτερες, τουλάχιστον στα μέρη που κινήθηκα εγώ). Το ξενοδοχείο που έμεινα στην Πιερία, λέγεται Platamon Palace και μας άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις. Αν και πρόκειται για μονάδα που υπηρετεί τον μαζικό τουρισμό και στερείται γραφικότητας ή προσωπικής εξυπηρέτησης, ήταν αρκετά αξιοπρεπής, με σωστό και πρόθυμο service. Οι εγκαταστάσεις καλές, το τοπίο της περιοχής ωραιότατο, η θάλασσα θαυμάσια και αμμουδερή, τα δωμάτια αξιοπρεπή και καθαρά. Το φαγητό δεν ήταν ιδιαίτερο (επαναλαμβάνω ότι το ξενοδοχείο απευθύνεται σε μαζικό τουρισμό, οπότε ξεχνάμε τα αστέρια Michelin!), αλλά υπήρχε ποικιλία και καλή διάθεση. Ευτυχώς για την τοπική οικονομία, η ευρύτερη περιοχή αλλά και το ξενοδοχείο ειδικότερα ήταν γεμάτα από τουρίστες, έλληνες και ξένους (συντριπτική πλειοψηφία οι σέρβοι και οι ρώσοι, εθνικότητες που παλαιόθεν προτιμούσαν αυτή την περιοχή της Ελλάδας). Σας παραθέτω και μερικές φωτογραφίες προς επαλήθευση των λόγων μου.