ΜΗΛΟΠΙΤΑΚΙΑ ΜΕ ΑΝΕΚΔΟΤΑΚΙ!

Δύο γυναίκες συζητούν...

- Κάνω πολύ αυστηρή νηστεία. Ούτε σεξ ούτε τίποτα.
- Μα, χθες σε είδα μ' εκείνο το ναύτη...
- Αυτός δεν πιάνεται... Είναι θαλασσινό!!!
Χαχαχα, πλάκα δεν έχει αυτό το μίνι-ανεκδοτάκι? Το διάβασα πρωί-πρωί και γέλασα! Η ώρα είναι 8.50 και εγώ είμαι ήδη στο γραφείο εδώ και ...δύο ώρες! Ναι, ναι, ούτε το γάλα αν μοίραζα δεν θα έπιανα τόσο νωρίς δουλειά, ας όψεται η κατάσταση, η περιβόητη κρίση και το κακό κάρμα που ξεπληρώνω σε αυτή τη ζωή! Σίγουρα κάποιες αμαρτίες από προηγούμενες ζωές μου ξεπληρώνω στην παρούσα ζωή. Ίσως κάποιον αδίκησα, κάποιον δολοφόνησα, κάποια τράπεζα λήστεψα, δεν ξέρω, πάντως κάτι έκανα, αυτό σας το υπογράφω καθότι είναι η μόνη εξήγηση για όσα κατά καιρούς τραβώ! 
Αφού λοιπόν ήρθα στο...εξωτικό μου γραφείο, τακτοποίησα κάποιες εκκρεμότητες που έμειναν από χθες, έβγαλα φωτοτυπίες, έδωσα έγγραφα για το ταχυδρομείο και ενημέρωσα καταστάσεις προσωπικού, ήρθε η ώρα για ένα διαλλειματάκι. Μηλοπιττάκια κάναμε για να συνοδεύσουμε το πρωινό μας καφεδάκι, μία συνταγή της Βέφας Αλεξιάδου που τη θυμάμαι αραιά και πού. Και ειδικά σήμερα, που σχεδόν όλοι οι συνάδελφοι είναι ήδη σε πασχαλινή άδεια και βολοδέρνω σε ένα αρκετά ήσυχο γραφείο (αν και τα τηλέφωνα χτυπάνε αδιάκοπα τα άτιμα και θυμίζω τη Βλαχοπούλου σε εκείνη την ελληνική ταινία που μιλούσε συγχρόνως σε 3-4 γραμμές!), τα μηλοπιτάκια είναι μία...ωραιότατη παρέα για να ξεχάσω τη μοναξιά μου και να παρηγορηθώ γλυκά!
Τα υλικά είναι:
Για τη ζύμη
3 1/2 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1/2 κουταλάκι αλάτι
1 κούπα βούτυρο ή μαργαρίνη (όχι λυωμένο)
4-5 κουταλιές γιαούρτι
Για τη γέμιση
4 μεγάλα μήλα τριμμένα στο χοντρό τρίφτη
2 κουταλιές χυμό λεμονιού
4 κουταλιές μαύρη (κατά προτίμηση) ζάχαρη
1/2 κουταλάκι κανέλα
1/2 κουταλάκι γαρύφαλλο
1/4 κουταλάκι μοσχοκάρυδο
1 κούπα καρύδια χοντροκομμένα
Κοσκινίζουμε το αλεύρι με το αλάτι σ' ένα μπολ. Προσθέτουμε το βούτυρο σε κομματάκια και το τρίβουμε με το αλεύρι ανάμεσα στα δάχτυλά μας, να σχηματισθούν χοντρά τρίμματα. Ρίχνουμε το γιαούρτι και ζυμώνουμε με τα δάχτυλα ελαφρά, μαζεύοντας το μίγμα σε μπάλα. Δεν το ζυμώνουμε πολύ, μόνο τόσο, όσο χρειάζεται να ξεκολλήσουν τα τρίμματα από τα τοιχώματα του μπολ και να μην κολλούν στα δάχτυλά μας. Σκεπάζουμε τη ζύμη με πλαστική μεμβράνη και την αφήνουμε  να μείνει μισή ώρα στο ψυγείο. Όσο περιμένουμε, βάζουμε σε μικρή κατσαρόλα τα μήλα, το χυμό λεμονιού και τη ζάχαρη. Τα ανακατεύουμε σε σχετικά χαμηλή φωτιά μέχρι το μίγμα να γίνει σαν μαρμελάδα. Κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά, ρίχνουμε κι ανακατεύουμε τα υπόλοιπα υλικά της γέμισης. Χωρίζουμε τη ζύμη σε περίπου 20 μπαλάκια. Σε κάθε μπαλάκι σχηματίζουμε ένα βαθούλωμα στο κέντρο και ανοίγουμε με τα δάχτυλά μας. Βάζουμε από ένα κουταλάκι γέμιση και την κλείνουμε μέσα, πατώντας με τα δάχτυλα τις άκρες, να κολλήσουν. Βάζουμε τα μηλοπιτάκια σε ταψί στρωμένο με χαρτί κουζίνας, και ψήνουμε στους 180 βαθμούς, περίπου 40 λεπτά μέχρι να ροδίσουν καλά. Μόλις βγουν από το φούρνο, τα πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη και λίγη κανέλα.

 

ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΜΕ...ΜΥΣΤΙΚΟ

Ωραία ανοιξιάτικη μέρα ξημέρωσε σήμερα, με προδιαθέτει θετικά για την επόμενη εβδομάδα, που σκοπεύω να ασχοληθώ πιο εντατικά με τις προετοιμασίες για το Πάσχα. Έχω διαφορα σχέδια στο πρόγραμμά μου, τα οποία περιλαμβάνουν πασχαλινές χειροτεχνίες με τη Νατάσα, βάψιμο και ζωγραφική αυγών,  κουλουράκια και αφράτα σταφιδόψωμα με ζύμη τσουρεκιού. Ουσιαστικά σκοπεύω να μετατρέψω το σπίτι σε πασχαλινό καλλιτεχνικό εργαστήρι δημιουργικής απασχόλησης. Η μαμά μου ανασκουμπώθηκε χθες και έκανε τσουρέκια και κουλούρια, μοσχομύρισε η πολυκατοικία! Όσο για μένα, προς το παρόν οι προετοιμασίες περιορίζονται στα...ψώνια για βαφτιστήρια και εορτάζοντες. Εκεί να δείτε προβληματισμός που με έχει καταλάβει! Πώς θα καταφέρω να τα ψωνίσω όλα αυτά με το εναπομείναν (περικεκομμένο πλέον) εισόδημά μου? Ασκήσεις ευρηματικότητας καλούμαι να εκτελέσω! Δεν μου δίνετε καμία σχετική ιδέα?

Πέραν των πασχαλινών...προβληματισμών, τις προηγούμενες μέρες μου ήρθαν πεσκέσι οι γίγαντες της φωτογραφίας. Η συνάδελφος (και φίλη) που κάθεται στο διπλανό γραφείο, έχει αναλάβει να με τροφοδοτεί με όσπρια κάθε φορά που τα ετοιμάζει για εκείνη. Και αυτό γιατί εγώ πλέον, εκτός από τις φακές που τις ετοιμάζω συχνά, δεν μαγειρεύω όσπρια στο σπίτι. Ο λόγος είναι απλός και πεζός: αν και μου αρέσουν πολύ καταλήγω να τα τρώω μόνο εγώ! Πόσα ρεβύθια πια να φάει ένας άνθρωπος!!! Έτσι, η φιλενάδα μου έχει αναλάβει το...θεάρεστο έργο της τροφοδοσίας όποτε ετοιμάσει ρεβύθια και φασόλια. Όλα νόστιμα τα κάνει αλλά η σπεσιαλιτέ της είναι οι γίγαντες, στους οποίους προσθέτει ένα συστατικό που κάνει όλη τη διαφορά: το πράσο! Τέτοιους νόστιμους γίγαντες δεν έχω ξαναφάει!

Και να η συνταγή:
500 γρ. γίγαντες
2 πράσα κομμένα σε ροδέλες
2 κρεμμύδια κομμένα σε λεπτά φετάκια
2 καρότα σε κυβάκια
3 ώριμες ντομάτες τριμμένες ή μία κονσέρβα ντοματάκια
Αλάτι, πιπέρι, μία πρέζα ζάχαρη
Ελαιόλαδο

Από το προηγούμενο βράδυ μουσκεύουμε τους γίγαντες σε μπόλικο νερό με 1 κουταλιά σόδα. Την επόμενη ημέρα τους ξεπλένουμε καλά και τους βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν (ξαφρίζοντάς τους) για περίπου 40΄. Τους στραγγίζουμε και τους βάζουμε μέσα σε ένα ταψί.

Ζεσταίνουμε ελαιόλαδο σε βαθύ τηγάνι και μαραίνουμε τα πράσα, το κρεμμύδι και τα καρότα. Προσθέτουμε τις ντομάτες, τη ζάχαρη και το αλατοπίπερο. Βράζουμε τη σύβραση για 10΄ και περιχύνουμε με αυτήν τους γίγαντες. Προσθέτουμε λίγο νερό (περίπου 1,5 φλιτζάνι). Ψήνουμε σε αντιστάσεις σε προθερμασμένο φούρνο στους 200ο C περίπου για 45΄,  μέχρι να μείνουν με το ζουμάκι τους.

ΚΑΝΕΛΟΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ

- Μαμά, πότε θα φτιάξουμε κουλουράκια?
- Πάλι κουλουράκια? Την προηγούμενη εβδομάδα δεν φτιάξαμε κουλουράκια βανίλιας? Γεμάτο είναι το κουτί.
- Ναι μαμά, αλλά εγώ θέλω να πηγαίνω διαφορετικά κουλουράκια κάθε φορά στο σχολείο, μη λένε οι φίλοι μου ότι είμαι...βαρετή!!!
Σουρεαλιστικός αλλά πραγματικός ο διάλογος! Καθώς φαίνεται, για να μην είμαστε βαρετοί στα εφτάχρονα θα πρέπει να φουρνίζουμε 52 διαφορετικά είδη κουλουρακίων και μπισκότων, ένα για κάθε εβδομάδα του χρόνου! Αφού λοιπόν δοκιμάσαμε με σοκολάτα, με βανίλια, με πορτοκάλι, με σουσάμι, με ζαχαρούχο και με πλείστους άλλους συνδυασμούς, ήρθε η ώρα για κάτι πιο απλό και κλασσικό. Κανέλογαρύφαλα και πορτοκάλι, συνδυασμός δοκιμασμένος και σίγουρος! Τα υλικά είναι:

1/2 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις (και λίγο παραπάνω)

1 κουταλάκι σόδα

1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ

1 1/2 κουταλάκι κανέλα

1/4 κουταλάκι γαρίφαλο

1/4 κουταλάκι μοσχοκάρυδο

3/4 κούπας ζάχαρη
1 κούπα ελαιόλαδο

1/4 κούπας σόδα
1 κουταλιά κονιάκ

1/4 κούπας χυμό πορτοκαλιού

Ξύσμα από 1 βιολογικό πορτοκάλι

Κοσκινίζουμε το αλεύρι με τη σόδα, το μπέικιν πάουντερ, την κανέλα, το γαρίφαλο και το μοσχοκάρυδο, μέσα σ' ένα μεγάλο μπολ. Χτυπάμε στο μούλτι τη ζάχαρη με το λάδι, το ανθρακούχο νερό, το κονιάκ, το χυμό και το ξύσμα πορτοκαλιού. Ρίχνουμε τα ανακατεμένα υλικά μέσα στο μπολ με το αλεύρι. Ανακατεύουμε στην αρχή μ' ένα κουτάλι και κατόπιν ζυμώνουμε, ρίχνοντας όσο ακόμη αλεύρι χρειαστεί, για να γίνει ζύμη μάλλον σφικτή, να πλάθεται εύκολα. Πλάθουμε κορδόνια στο πάχος μικρού δακτύλου και τυλίγουμε σε διάφορα σχέδια. Αραδιάζουμε σε ταψί και ψήνουμε στους 175 βαθμούς Κελσίου, 15-20 λεπτά περίπου. Βγάζουμε τα και τα αφήνουμε  να κρυώσουν επάνω σε σχάρα.

Έγιναν τα κουλουράκια, μοσχοβόλησε το σπίτι και γλύτωσα προσωρινά από τη...ρετσινιά της βαρετής μητέρας. Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...!

ΦΟΥΡΝΙΣΤΟΣ ΣΟΛΟΜΟΣ

Προσωπικώς με το ψάρι δεν έχω και τις πιο αγαθές σχέσεις παρόλο που αναγνωρίζω τα οφέλη του. Αν βρεθώ σε ψαροταβέρνα μπορεί και να τιμήσω ένα καλοψημένο ψάρι (καθαρισμένο κατά προτίμηση!) ή μερικά τηγανητά μπαρμπουνάκια, αλλά ως εκεί. Στο σπίτι αναγκαστικά θα μαγειρέψω καμία ψαρόσουπα άντε και κανένα φιλέτο γλώσσας ή πέρκας. Αν και η μανούλα μου φρόντισε από μικρή ηλικία να με διδάξει τον τρόπο καθαρίσματος των ψαριών, είναι μία δουλειά που καθόλου δεν μου αρέσει και την αποφεύγω με κάθε τρόπο! Με πλήρη ειλικρίνεια σας ομολογώ ότι είναι ζήτημα αν έχω καθαρίσει 2-3 φορές ψάρια τα τελευταία...δέκα χρόνια! Με το μόνο εκπρόσωπο του ...ψαρικού βασιλείου με τον οποίο έχω πολύ στενές σχέσεις και τον τιμώ τουλάχιστον μία φορά εβδομαδιαίως είναι ο σολομός. Αποτελεί γευστική μου αδυναμία και τον έχω δοκιμάσει με πολλούς τρόπους. Εκτός λοιπόν από τον κλασσικό, ψητό σολομό, υπάρχουν πολλές συνταγές για σολομό με κρούστα (με ποικιλία υλικών, πχ. τυρί κρέμα με μυρωδικά, αρωματική κρούστα με τριμμένο ψωμί κλπ.), σολομό ψημένο μέσα σε σφολιάτα (για πιο επίσημο αποτέλεσμα), σολομό σουβλάκι με πιπεριές και κρεμμύδια, σολομό ψαρομπιφτέκι και διάφορα άλλα. Η δική μου σημερινή παραλλαγή περιλαμβάνει λαχανικά, έτσι ώστε να "γλυτώσουμε" τη συνοδευτική σαλάτα και να τα συνδυάσουμε όλα σε ένα πιάτο. Για δύο φιλέτα σολομού χρησιμοποίησα:

2 φιλέτα σολομού κατεψυγμένα και ξεπαγωμένα

1 κρεμμύδι τριμμένο

2 κολοκυθάκια τριμμένα στον τρίφτη του κρεμμυδιού

Λίγο άνηθο ψιλοκομμένο

Ντομάτα κομμένη σε λεπτές ροδέλες

Αλάτι, πιπέρι, λίγο κάρυ

Ελάχιστο ελαιόλαδο

Αλείφουμε με λίγο λαδάκι ένα ταψάκι. Επάνω στρώνουμε τα φιλέτα του σολομού και με την ακόλουθη σειρά τα λαχανικά: κρεμμύδι τριμμένο, κολοκυθάκι τριμμένο, άνηθο και τελειώνουμε με τις φέτες της ντομάτας. Αλατοπιπερώνουμε, πασπαλίζουμε με λίγο κάρυ και τελειώνουμε με 1-2 κουταλιές ελαιόλαδο. Δεν προσθέτουμε νερό γιατί τα λαχανικά θα βγάλουν αρκετά υγρά! Σκεπάζουμε το ταψάκι με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για μισή ώρα. Μετά από αυτό το διάστημα αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο και συνεχίζουμε το ψήσιμο μέχρι να ξεροψηθεί το φαγητό μας.

ΝΑΥΠΛΙΟ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ!

Υποθέτω ότι οι περισσότεροι έχετε πάει κάποια στιγμή στο Ναύπλιο. Αγαπημένος προορισμός, γρήγορα προσβάσιμος ιδιαίτερα για τους κατοίκους της Αθήνας αλλά και δημοφιλής επιλογή για σχολικές και άλλες εκδρομές. Έχω πολλές και καλές αναμνήσεις από αυτή την πόλη, αναμνήσεις που με πηγαίνουν παλιά στα παιδικά και φοιτητικά μου χρόνια. Ειδικά ως φοιτήτρια παίρναμε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, εγώ και η φιλενάδα μου η Χιονία και το επισκεπτόμασταν συχνά-πυκνά. Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν πολλά, αλλά το Ναύπλιο παραμένει σταθερή αξία για πάσης φύσεως εξορμήσεις. Είναι τόσο κοντά που ακόμα και σε μία μονοήμερη εκδρομή μπορούμε να το απολαύσουμε, έχει δε το πλεονέκτημα να είναι προορισμός παντός καιρού, εξίσου ενδιαφέρων το χειμώνα αλλά και το καλοκαίρι. Συνδυάζει την ιστορία, την ενέργεια του παρελθόντος, την αρχιτεκτονική, την εξοχή του βουνού, τη θάλασσα, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά και τη σύγχρονη διασκέδαση. Ένα από τα τριήμερα του Μαρτίου βρέθηκα πάλι στα γνωστά μέρη. Αντιγράφω λίγα λόγια από τουριστικό όδηγό:                 
"Όλες οι βόλτες αρχίζουν και τελειώνουν στην Πλατεία Συντάγματος –από τις ομορφότερες στην Ελλάδα– όπου θα θαυμάσετε το αναστηλωμένο κτίριο της πρώτης Βουλής των Ελλήνων (Βουλευτικό), το Αρχαιολογικό Μουσείο, ένα βενετσιάνικο κτίριο με μπαρόκ πινελιές, και απέναντι το Θέατρο Τριανόν, το αλλοτινό Αλληλοδιδακτικό Σχολείο. Η παλιά πόλη έχει μεγάλα κομμάτια από πεζόδρομους, όπου θα βρείτε μικρά καφέ και ταβερνάκια. Την πανοραμική φωτογραφία της πόλης θα την τραβήξετε βέβαια από το φρούριο του Παλαμηδίου. Δύο είναι οι τρόποι για να φτάσετε μέχρις εδώ, με το Ι.Χ. ή με τα πόδια.

Ο γύρος της Αρβανιτιάς προς τον όρμο Καραθώνα είναι ένας από τους ωραιότερους περιπάτους που μπορεί να κάνετε αν θέλετε να ξεφύγετε λίγο από το κέντρο της πόλης. Μιλάμε για μια απόσταση 3 χλμ. (διάρκεια μιάμισης ώρας) που ξεκινά από την Αρβανιτιά, την άκρη της παραλίας, και αγκαλιάζει τον καλυμμένο με φραγκοσυκιές βράχο της Ακροναυπλίας. Σε κάποια στιγμή ο πεζόδρομος γίνεται χωματόδρομος καθώς περπατάς και απολαμβάνεις την ηρεμία της φύσης και την αύρα της θάλασσας.

Την προηγούμενη φορά που βρέθηκα στο Ναύπλιο έμεινα στην πανσιόν ΑΛΛΟΤΙΝΟ, στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία Συντάγματος και μου άρεσε πάρα πολύ. Αυτή τη φορά επιλέξαμε για διαμονή ένα ξενοδοχείο λίγο έξω από την πόλη, το "AMALIA", από το οποίο μείναμε ομοίως πάρα πολύ ικανοποιημένοι.